आपुलकीचे गाठोडे

   आपुलकीचे- आठवणींचे गाठोडे अधून-मधून उघडून बघावं. त्यात असते आईच्या मायेची उबदार शाल,   आजीच्या प्रेमाची गोधडी, बाबांचा वरुन बोचणारा पण आतून कापसासारखा मऊ मफलर, दादा-ताईचा मित्रांशी भांडल्यानंतर प्रोटेक्शन देणारा उबदार ओव्हरकोट. अशा अनेक आठवणी या आपुलकीच्या गाठोड्यात आपल्याला दिसतील. त्या गाठोडयाची गाठ सोडतांना आठवणींची गुंतागुंत होईल पण त्या गुंत्याची निरगाठ होऊ देऊ नका कारण एकदा का निरगाठ झाली की ते आपुलकीचे आठवणींचे गाठोडे कायमचे बंद  होईल पण तुम्ही असे करु नका. गाठीची अधिक गुंतागुंत न करता तो आठवणींचा साठा नेहमी नाही बरं अधून-मधून कधीतरी उघडा कारण सारखे जर  आपण त्या गाठोडयात गुंतलो तर वर्तमानाशी आपण सांगड घालू शकणार नाही. कधीतरी हे गाठोडे उघडा त्या गाठोड्यातील तो अमूल्य खजिना वर्तमानात आपल्या  जुन्या आठवणींना नक्कीच उजाळा देईल आणि आपली वर्तमानाची वाट त्यातील प्रेमळ स्पर्शाने सुखकर होईल.
 

मी गार्गी- मीच लक्ष्मी

मी स्वतःस मी कोण?

असा प्रश्न केला

मला माझाच भूतकाळ आठवला

मीच होते गार्गी, मीच होते लक्ष्मी

मग आज मी कां अशी?

शोधू लागले मी हरवलेले स्वत्व

गवसले मला माझे अस्तित्व

अजूनही मी आहे  गार्गी मीच ती लक्ष्मी

फक्त पुरुषी वर्चस्वाने खुंटली आहे माझी मती

मला आता लागला माझ्या अस्तित्वाचा शोध

आता मला जायचे पुढे याचा मला झाला बोध

जुन्या नव्याचा मेळ साधत

तंत्रज्ञानाची करुन संगत

घेईन मी भरारी

सिद्ध होईल मीच ती आहे गार्गी- मीच आहे ती लक्ष्मी. .